Tag Archives: Werk

Midzomerevaluatie

Deze poster hing op de deur van mijn lokaal op school. Zodat maar meteen duidelijk was voor die tere kinderzieltjes wat ze te wachten stond als ze mijn lokaal binnentraden.

Natuurlijk een hoop grootspraak. Want die kindertjes móchten helemaal geen onaardige dingen zeggen, dat was alleen mij voorbehouden. Bovendien blijk ik toch ook gewoon aanhanger van het saaie cliché dat je beter je mond kunt houden als je niks leuks te melden hebt. Dus is het best stil op mijn blogje de laatste tijd. Waarmee ik keihard mijn eigen cliché onderuit haal en toch iets niet zo leuks durf te zeggen. Kunt u het nog volgen?

Toen 2014 aanbrak wist ik dat het een pittig jaar ging worden. Het thema voor het jaar zou ‘werk en wonen’ worden. Binnen dat thema zouden grote veranderingen op stapel staan. Veranderingen die direct veroorzaakt worden door het ongeluk en mijn hersenletsel.

We zijn nu zo’n beetje halverwege en het is pittig. Beheurlijk pittig. En dat heeft alles met het thema van 2014 te maken.

Werk. Ik begon 2014 nog positief. Ik had een werkervaringsplaats geregeld bij een boekhandel in de stad. Vol enthousiasme en een gezonde dosis spanning begon ik aan deze stage. Oef. Hoewel het heerlijk was om weer nieuwe mensen te ontmoeten, nieuwe dingen te leren en met boeken bezig te zijn, was het toch vooral heel erg zwaar. Fysiek trok ik het helemaal niet en mentaal kreeg ik daardoor een flinke knauw. Want ook dit kon ik dus niet en zelfs 4 uur per week bleek te veel. Na drie maanden was het mooi geweest. De opbouw waarop ik had gehoopt ging nooit komen, dit werk bleek geenszins passend (te maken). Dus trok ik met mijn re-integratiecoach de conclusie dat betaald werk er niet meer in zou zitten en gingen we ons op vrijwilligerswerk richten. Toen dit net een beetje van de grond kwam, eindigde het traject en bleef ik, toch een beetje gedesillusioneerd, achter.

Ondertussen liep mijn WIA-aanvraag en mocht ik een paar keer verschijnen bij het UWV. Ik werd 100% arbeidsongeschikt bevonden. Nu was het officieel: ik ga (in ieder geval voorlopig) niet meer werken. Inmiddels is mijn ontslag rond en volgende week neem ik afscheid op school. The end.

Wonen. Na mijn verblijf in de rustige Ardennen rond de jaarwisseling was de kogel door de kerk: ik wil verhuizen. Amsterdam eet al mijn energie op met haar drukte en herrie. Ik ben dat meer dan zat. Weg wil ik. Ik had me al ingeschreven voor een woning in de polder, maar nu ik de beslissing heb genomen, kan ik niet meer wachten. Ik. Wil. Weg. Zonder werk heb ik alleen weinig keus en moet ik een sociale huurwoning afwachten. Ik ben een geduldig persoon en doe dat braaf.

Totdat mijn straat in een bouwput verandert. Twee maanden lang zijn er werkzaamheden in mijn straat. Twee maanden lang de hele dag geluid. Thuis zijn is geen optie en mijn leven heeft veel weg van een nomadisch bestaan. Een vluchtadres in de stad, een weekje logeren hier, een weekje logeren daar, een paar dagen in een hotel. Ik ben totaal uitgeput. Wonen is ineens geen vanzelfsprekendheid meer.

2014 ging een pittig jaar worden, daar was ik op voorbereid. Maar ik vind het wel een beetje heel pittig.

Maar Rosie, waren er dan helemaal geen lichtpuntjes? Natuurlijk wel, maar ze wegen momenteel niet helemaal op tegen de narigheid. Maar daar is de tweede helft van 2014 dan voor, lijkt me zo.