Tag Archives: Boeken

Thanksgiving

Er zijn behoorlijk veel dingen waar ik dankbaar voor ben. Het is buitengewoon klote om een beperking te hebben. Om arbeidsongeschikt te zijn. Om zo ongelooflijk weinig energie te hebben. Maar als je dan toch een beperking moet hebben, dan is dit wel een waarachtig mooie tijd om een beperking te hebben.

Tijd voor een lijstje van dingen waar ik ontzettend dankbaar voor ben:

Een zonnebril. Ik ga de deur nooit meer uit zonder mijn zonnebril. Het licht is, zelfs als de regen met bakken uit de lucht komt, altijd te fel. Ook vind ik het heerlijk om me achter te verstoppen. Het is net of er toch wat minder prikkels binnen kunnen komen. Sinds kort heb ik een zonnebril op sterkte met allerlei extra fancy schmancy opties. Polariserende glazen die zorgen dat ik minder last heb van weerkaatsend licht en laagstaande zon en zelfs ontspiegeling aan de binnenkant. Deze tijd van het jaar is dat heel prettig.
In hetzelfde genre prijs ik me ook enorm gelukkig met mijn oordoppen. Aangezien ik alle geluiden hoor en alle geluiden ook nog eens harder hoor, is het soms heerlijk om me daar een beetje voor te kunnen afsluiten. Om overdag gewoon te kunnen slapen. Om een tripje in het OV enigzins aan te kunnen. Tegenwoordig heb ik op maat gemaakte oordoppen. Die zijn heul erg fijn.

Zou er geen e-reader bestaan, dan zou ik niet meer lezen. Met e-reader nog altijd maar maximaal 4 boeken per jaar. Maar hé, 4 is beter dan niks. En gelukkig zijn er ook nog luisterboeken. Door de luisterboeken kom ik toch nog op zo’n 12-15 boeken per jaar. Fantastisch dat het bestaat, al is het voor mij niet te vergelijken met zelf lezen. Maar daar heb ik het al eerder over gehad. Vandaag ben ik er blij mee. En dankbaar voor.

Webwinkels. Ik háát shoppen. Of het nou gaat om de gewone boodschappen, cadeautjes voor anderen, kleren of meubels, ik wil het niet. In winkels zijn veel andere mensen, is vaak muziek en dan moet ik in die prikkelrijke omgeving ook nog keuzes maken. Not gonna happen. En dus shop ik vrijwel alles online. Geprezen zijn de Albert, Hello Fresh (hoef ik ook niet meer te bedenken wát ik moet kopen, soms ook een onmogelijke opgave), Thuisbezorgd, en al die andere webwinkels. Want mensen, je kant echt ALLES online kopen. Fijn fijn fijn.

Social Media. Vanuit mijn luie, prikkelarme stoel toch volop kunnen ouwehoeren met al mijn vrienden en andere gezellige online mensen. Van Facebook tot What’s App, ik zou zonder toch een heel stuk eenzamer zijn. De vele blogs van en het virtuele contact met lotgenoten hebben me enorm geholpen toen ik nog zoekende was en zijn nog altijd zeer waardevol. Nu ik het er toch over heb, het hele internet is eigenlijk tamelijk fantastisch. Dat weten jullie ook wel, maar man man man, wat redt dat internet je leven als je aan huis gebonden bent.

Ik ben ook enorm dankbaar voor onze sociale zekerheid. Het is al klote genoeg dat ik niet meer kan werken, maar omdat ik toevallig in dit land geboren ben en leef, betekent dat godzijdank niet dat ik ook geen dak meer boven mijn hoofd heb en, op straat levend met mijn schurfterige hond, mijn hand op moet houden voor een beetje eten. Algehele dankbaarheid voor dit suffe landje en haar verzorgingsstaat. Ik ben over het algemeen een stuk kritischer geworden op de gezondheidszorg sinds ik er vaste klant van ben, maar er gaat ook ontzettend veel goed. Ik krijg – en heb gekregen – zoveel goede professionele hulp, zorg en begeleiding en ben daar heel blij mee.

Mijn advocaat is top. Nooit gedacht dat ik ooit een advocaat zou hebben, maar dat went best snel. Zo fijn dat er iemand is met zoveel kennis van zaken die de hele verzekeringskwestie en letselschade voor mij waarneemt.

Dan heb ik sinds kort ook nog een verhuisplanner. Briljant dat het bestaat. Het betekent dat ik zo’n beetje mijn hele verhuizing uit handen kan geven, dat ik maar met één iemand hoef te communiceren en niet over-the-top gestresst raak van de kleinste dingen die bij een verhuizing komen kijken. Want die verhuizing, dat is een dingetje hoor. Daar heb ik enorm naar uit gekeken, maar drie dagen na het nieuws van de woning zat er al zoveel stress in mijn lijf, dat er chemische middelen aan te pas moesten komen om weer enigszins te bedaren. Een geruststellend mailtje van de verhuisplanner is dan heel prettig. Maar ook voor het bestaan van die chemische middelen ben ik behoorlijk dankbaar. Soms zijn mijn overprikkelde hoofd en lijf met alle ontspanningsoefeningen, meditaties en kamillethee van de wereld niet tot bedaren te brengen en dan is het heel prettig om een toevlucht te kunnen zoeken tot iets minder natuurlijke middelen.

Terwijl ik dit schrijf, kruipt mijn lieve lieve kat op schoot. Hier is de dankbaarheid wederzijds. De kat heeft geen klagen nu ik zoveel thuis ben en op de bank bivakkeer. En ik geniet er enorm van dat het beest wel 10x per dag tegen me aan kruipt. Ook een goede mindfulness-oefening trouwens, de kat aaien. Alleen de kat aaien en verder niks.

Zo kan ik nog wel even doorgaan. Het is een boel gezeik de laatste tijd. Het is ook niet echt het makkelijkste jaar van mijn leven. Maar man, wat is er veel om dankbaar voor te zijn. Want ik heb het nog niet eens gehad over alle lieve mensen in mijn omgeving. Ook voor jullie: dankjewel dat jullie zo geduldig zijn en over voldoende aanpassingsvermogen beschikken om toch in mijn leven te (willen) blijven.

2013-03-20 13.06.37

Doe mij maar (g)een boek

Jaren geleden zat ik, na een heerlijke ochtend struinen door boekhandels, met vriendin A. op een terras. We spraken, zoals gebruikelijk, over de liefde. En over onze liefde voor boeken. We kwamen tot de conclusie dat we liever de rest van ons leven zonder een man dan de rest van ons leven zonder boeken wilden slijten. Ach, wat zal ik zeggen? We waren jong, letterenstudenten bovendien, en vonden het stijlvol om kunst en literatuur te verheffen boven alles wat aards en vleselijk was. Maar zoals altijd zat ook in deze grootspraak een kern van waarheid: een leven zonder boeken was geen leven voor ons.

Met een gevoel van weemoed sta ik maar weer eens voor mijn boekenkast. Soms haat ik mijn boeken. In etappes heb ik al flink wat boeken weg gedaan. Ik geef ze soms cadeau, gaf er een stel aan de mediatheek op school, bracht een stapel naar de kringloopwinkel, verkocht er enkele. Nog steeds heb ik veel boeken. Nog steeds kan ik me een leven zonder boeken niet voorstellen. Maar eigenlijk staan ze vooral stof te verzamelen.

image (2)

Ik kan niet meer lezen. Tenminste, geen boeken. Een tijdschrift gaat, de krant ook, maar boeken, nee, dat lukt me zelden. Er staan te veel letters op zo’n bladzijde, ik krijg mijn ogen niet gefocust en als mijn ogen wel meewerken, dan ben ik na een paar minuten overprikkeld door alle letters en misselijk van de benodigde concentratie. Al die boeken staan dus ledig in de kast.

Als ik wil lezen, maak ik gebruik van een e-reader. Of luisterboeken. Ik ben dankbaar dat deze opties tegenwoordig bestaan. Op een e-reader kan ik de lettergrootte aanpassen, zodat er veel minder letters op een bladzijde staan en ik minder moeite heb mijn ogen te focussen en minder snel overprikkeld raak. Op een goede dag kan ik 20 minuten lezen, maar ook dan is de concentratie op. Door ook boeken te luisteren, kan ik gelukkig meer dan de 4 boeken die ik per jaar kan lezen, tot me nemen. Maar luisteren is toch niet hetzelfde als lezen. Niet alleen onderwerp, schrijver en schrijfstijl spelen meer een rol bij de waardering, ook de stem van degene die het boek heeft ingesproken is van belang. En er blijken maar weinig mensen prettig te kunnen voorlezen. Werden alle boeken maar ingesproken door Dieuwertje Blok of Jacob Derwig!

Ik mis het lezen. Heel erg. En soms is het net of mijn boeken me uitlachen. Dus nu ik voornemens een verhuizing aan het ruimen ben, bekruipt me vaak de neiging ze allemaal weg te doen. Mijn kast met vakliteratuur lacht harder dan de rest. Latijn en Grieks lezen vraagt nóg meer concentratie. Een plank vol Romeboeken, terwijl ik nooit meer op Romereis zal gaan. Wat moet ik er nog mee?

20140711-154607-56767660.jpg

Maar dan denk ik terug aan die tijd dat boeken kopen mijn favoriete bezigheid was. Aan het struinen door de boekhandels. Aan de vele boeken die ik cadeau heb gekregen. Zelfs al lees ik mijn boeken nooit meer, boeken zijn voor mij zoveel meer. Een herinnering aan een tijd, aan een persoon, aan een kijk op het leven. Ze zullen dus maar mee moeten verhuizen. Maar… misschien niet allemaal.