Happy end

De boer en zijn meiden gaven een cijfer aan hun leven. Voor de één was het een 6,5, voor de ander een krappe 7. Volgens iemand op Twitter waren het maar sufkutten. Met iemand die zijn leven geen 8 of hoger waard vindt, is geen lol te beleven. Ik dacht na. Welk cijfer zou ík mijn leven geven?

Ik snapte de mupjes uit Boer zoekt vrouw wel. Ze lieten ruimte voor groei. Ruimte voor de liefde. Een groter compliment konden ze hun boer niet geven. Natúúrlijk was hun leven nog geen 10 waard, niet zo lang ze niet wisten of hun liefde wel beantwoord werd. Maar het lag ook aan de vraag. Als ik mijn leven een cijfer moet geven, tel ik de ‘fouten’, de dingen die (nog) missen. In mijn geval een blakende gezondheid, een baan, een man, een gezin. Dan eindig ik ook rond de 7, denk ik zo. Dus stelde ik me een andere vraag: ben je gelukkig? Het antwoord was een volmondig JA. Ik kon zelfs niets bedenken dat mijn gevoel van geluk zou vergroten. Een blakende gezondheid niet, geen baan, geen man, en alsjeblieft geen gezin.

Inmiddels wist ik heus wel dat geluk niet in bezit zit. Geld maakt niet gelukkig. Alle luxe en mogelijkheden van de wereld en je kunt nog steeds door een depressie worden getroffen. Maar door zelf te erváren dat er niets is dat mij gelukkiger kan maken, ging ik het pas echt geloven. Geluk is niet die leuke baan, dat fantastische sociale leven, de perfecte partner. Geluk ligt geheel besloten in de manier waarop je met het leven om kunt gaan. Soms gaat dat makkelijk, soms gaat dat moeilijk.

Vandaag is het vijf jaar geleden dat ik werd aangereden. Vijf jaar geleden dat mijn leven zo ingrijpend is veranderd. Inmiddels geniet ik van mijn nieuwe leven. Ook mijn nieuwe leven kent moeilijke momenten, verdrietige periodes, tegenslag. Zoals ieder leven. De confrontatie met mijn oude leven blijft moeilijk. Maar desgevraagd zou ik het geloof ik niet meer terug willen.

Ik heb in de afgelopen vijf jaar afscheid moeten nemen, maar ook veel herwonnen. Ik heb dingen afgesloten, maar ben ook weer op gaan bouwen. En ik ben gelukkig.

En met die zin, de zin waarmee ik ook mijn ‘Before the crash’ – pagina ben geëindigd, komt er een einde aan deze blog, aan Rosie-M After the crash. Het is klaar. Dit hoofdstuk van mijn leven is af. Bedankt voor het meelezen en wie weet tot ooit, elders.

 

3 responses to “Happy end

  1. Fijn! Dapper mens. Ik zeg dapper oomdat het moed vereist om door te gaan, moed vereist om afscheid te nemen en dóór te groeien. Ik hoop overigens nog wel vele blogs van je te lezen, maar dan over andere dingen. En als je af en toe, heel even, toch tegen het een en ander op loopt, dan is dat maar zo en je hebt veel emnsen om je heen waar je dan even bij kunt bijkomen. Je bent welkom.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s