Monthly Archives: September 2016

Alleen

Er zal vast een tijd zijn geweest dat ik het niet goed kon. Alleen zijn. Toen ik een baby was, bijvoorbeeld, en nog afhankelijk van anderen om voedsel te krijgen. Maar ik kan het me niet heugen. Groepswerk op school? Ik gruwelde ervan. Laat mij maar alleen werken. Sneller, efficiënter en gewoon makkelijker. Dat eeuwige gebakkelei over details is gewoon niet aan mij besteed.

Ik kan goed alleen zijn. Altijd al. Maar in mijn volwassen leven helemaal. Ik heb sinds ik het huis uit ging altijd alleen gewoond en heb dat nooit (ok, bijna nooit) als eenzaam ervaren. Me ook buitenshuis in m’n remi vermaken heb ik moeten leren. Dat vond ik tijdens mijn nog onzekerdere-dan-de-puberteit adolescentie ongemakkelijk. Ik voelde me een loner. Een zomercursus in Griekenland veranderde dat. Ik ontmoette daar allemaal toffe mensen die alleen reisden. Die na de cursus nog een paar dagen naar Delfi gingen. Alleen. Dat wilde ik ook. Nog diezelfde zomer ging ik een paar dagen naar Parijs. Alleen. En toen was het aan.

Een half jaar later verhuisde ik naar Amsterdam. De stad is dé plek bij uitstek om dingen alleen te ondernemen. Want je bent nooit de enige die iets alleen doet. Dus ging ik alleen koffie drinken, alleen naar de film, alleen lunchen, alleen naar het theater en, in 2007, alleen op een verre, lange reis. En waar anderen zich misschien zorgen maken over eenzame gevoelens tijdens zo’n lange, verre reis, was ik juist bezorgd dat ik te weinig alone time zou hebben, daar in het Verre Oosten.

Van al deze ervaringen pluk ik nu de vruchten. Als de aanwezigheid van andere mensen zo veel energie kost, dat je niets meer overhoudt voor andere dingen, is het heel fijn om goed alleen te kunnen zijn. Ik geniet er ook echt van. Ik vind het heerlijk dat mijn huis helemaal bestaat uit mijn spullen. Dingen die ik mooi vind. Geen compromissen, geen lelijke barca loungers (ook al kan ik dan dit soort dingen niet doen:)

Geen zondagen voetbal op tv hoeven te verduren (echt, nooit dat ik dat voor iemand ga doen), niet wakker worden van een wekker om 6.30u en bovenal stilte.

Als ik zin heb om naar het Veluwemeer te fietsen, dan fiets ik naar het Veluwemeer. Als ik zin heb om in de tuin te zitten lezen, dan zit ik in de tuin te lezen. Als ik zin heb in koffie buiten de deur, ga ik koffie drinken buiten de deur. Als ik een scheet moet laten, laat ik een scheet. En hopelijk ga ik ooit weer op reis, als ik zin heb om op reis te gaan. Want in praktisch opzicht heb ik tegenwoordig wat vaker gezelschap nodig dan voorheen. En dat HAAT ik. Niet omdat ik andere mensen nou zo vervelend vind, maar omdat autonomie voor mij het allerbelangrijkste is wat er is. Het heeft me ongelooflijk veel moeite gekost om te accepteren dat ik niet meer alles altijd alleen kan. Want ik vind het geen probleem om alleen een avond naar het theater te gaan, maar ik kan dat fysiek niet alleen. Ik heb iemand nodig die me erheen kan brengen.

Alleen zijn is het laatste taboe, zei Mark Rutte bij Zomergasten. In het NRC was een paar dagen later een artikel over dit onderwerp te lezen. Ik denk dat hij gelijk heeft (geef ik Mark Rutte nou gelijk? Malle ik.). Als mensen vernemen dat ik geen relatie heb, vragen ze vrijwel altijd direct of ik op een datingsite zit. Ik vind dat zo’n rare reactie. Ik vraag op mijn beurt, als ik hoor dat de ander getrouwd is, toch ook niet of hij of zij op Second Love zit? ‘Maar ik ken heel veel mensen die elkaar op een datingsite hebben ontmoet’. Tja, ik ken ook mensen die elkaar op Sensation White hebben ontmoet en daar ga ik óók niet heen.

Het is voor veel mensen niet te begrijpen dat je het prima vindt om alleen te zijn. En het mag dan het laatste taboe zijn (al trek ik dat ‘laatste’ ernstig in twijfel), volgens mij is het tevens iets dat maar al te veel mensen stiekem benijden. In Here I Am laat Jonathan Safran Foer één van de hoofdpersonages (Julia) een gesprek voeren met een man die net is gescheiden en dat heerlijk vindt. Julia kan dat niet geloven. De man vraagt haar: ‘als je heel eerlijk zou zijn, zou je dan niet liever ook alleen zijn? Alleen op vakantie? Weer eens écht op vakantie? In plaats van op vakantie en de rugleuning van je stoel niet eens raken, omdat je steeds je kinderen* in de gaten moet houden?’ Julia wil het niet toegeven, maar als lezer weet je dat dit inderdaad is wat ze wil. Zij en haar man Jacob zien elkaar niet meer echt, communiceren niet meer echt, zijn niet meer echt geïnteresseerd in wat de ander beweegt. Iets dat na verloop van tijd en in de vaart der volkeren maar al te makkelijk in menig relatie sluipt.

Alleen zijn. Doen waar je zelf zin in hebt. De tijd aan jezelf hebben. Tijd hebben om een boek te lezen. Ongeneerd scheten laten. Genieten van een film of een bezoek aan een museum. Je vakantie invullen zoals jíj dat wilt. Je huis inrichten zoals jíj dat wilt. Wie wil dat nu niet?**

*Uiteraard is de situatie mét kinderen anders dan met alleen een partner.
**Nee, alleen zijn is niet alleen maar leuk. Maar daarover een andere keer. Voor nu bezingt Bert de beide kanten van alleen zijn prachtig in de tophit ‘Alleen’: