Monthly Archives: August 2016

Tunnelvisie

DSC01357Wat is een mens toch een grappig wezen. Een egocentrisch wezen. Het blijft verdomd lastig om je te verplaatsen in een ander. Of dat nou gaat om de buurman of een Syrische vluchteling. Om een boer- of bikini. Dit is helemaal niet gek. Een groot deel van hoe je de wereld ziet en beleeft is gebaseerd op je eigen ervaringen. Dus lijkt het je logisch, dat als jij tot weinig meer in staat was in je laatste maand zwangerschap, dat dit voor anderen ook geldt.

Niets menselijks is mij vreemd. Ook ik lijd aan dergelijke tunnelvisie. En dat leidt tot grappige inzichten. Lange tijd vergeleek ik mijn leven met hersenletsel met mijn leven zonder hersenletsel. Mijn leven sinds het ongeluk met mijn leven voor het ongeluk. Alles was een slap aftreksel van mijn eerdere leven. Maar hoe langer ik mijn leven leid mét hersenletsel, hoe meer dat de standaard wordt. In mijn hoofd doet iedereen middagdutjes. Ik snap het nooit als mijn zus met haar kinderen er om 12.00 uur opuit gaat. De dag eindigt immers om 13.00 uur. Toch?

Deze week boekte ik een vakantie. Ter voorpret bladerde ik door mijn Lonely Planet. Alles bleek op comfortabele afstand van het huisje dat ik had geboekt. Top. Tot ik goed keek. Comfortabele afstand. Siena ligt op bijna 2 uur rijden van ons Toscaanse huisje. Dat kan helemaal niet op één dag, dacht ik. Dan moet je echt daar een hotel boeken. Twee dagen lang was ik boos op de Lonely Planet. Toen pas viel het kwartje. Mijn dag laat zo’n uitstapje niet op één dag toe, een normale dag wel! Ik stelde me ineens voor hoe zo’n uitstapje er voor mij uit had gezien vóór mijn ongeluk. Om 9 uur weg, dan ben je daar om 11 uur. De hele dag rondsjouwen, musea bekijken en ergens op de terugweg uitgebreid eten om tegen 22.00 of 23.00 uur weer in het huisje terug te keren. Een comfortabel dagtripje, een comfortabele afstand. Alleen laat mijn belastbaarheid van maximaal 4 uur (en een rustdag erna) zoiets niet toe.

Vroeger, ja vroeger. Vroeger wel. Ik lees in mijn reisdagboekje nog eens over mijn laatste Italiëtrip. Op één dag van Sorí in Ligurië met de trein naar Lucca om te lunchen en te fietsen, dan naar het strand bij Torre di Lago om te zwemmen en vervolgens naar Pisa om te dineren en te slapen. Geen probleem. Het lijkt een leven geleden. Het past niet meer in mijn dag en het past niet meer in mijn tunnel. Dat eerste is jammer, dat tweede fijn. Want als mijn belastbaarheid – althans in mijn ogen – de standaard is, stop ik met vergelijken. Ik ben niet meer steeds boos of teleurgesteld dat ik maar zo weinig kan.

Je af en toe, of zelfs regelmatig, verplaatsen in een ander: ik zou willen dat we daar allemaal wat beter in waren. Dat je probeert te begrijpen waarom iemand een boerkini wil dragen. Dat je luistert naar een ander en alles niet al invult op basis van je eigen ervaringen. Maar soms is het heel fijn om dat niet te doen. Omdat soms blijkt dat je een stuk gelukkiger bent als je eigen leven de standaard is.

 

 

 

 

De 16 van 2016

Eén van de blogs die ik trouw volg, is die van Susannah. Mijn favoriete rubriek op haar blog is ‘De 10 van woensdag’. Willekeurige lijstjes van 10 dingen. 10 dingen die ze in de vakantie wil doen, 10 musea die ze wil bezoeken, 10 dingen die zich op dat moment in haar handtas bevinden, van alles. Kijkt u zelf maar. Soms zijn het er wat meer dan 10. De 40 dingen die ze wilde doen voor ze 40 werd bijvoorbeeld. Het inspireerde me tot mijn eigen lijstje. De 16 van 2016. 16 dingen die ik graag wil doen in 2016.

  1. Minstens 150 kilometer fietsen. Sinds het ongeluk was fietsen een tijd geen optie meer, omdat het in Amsterdam zo druk was en ik onmogelijk alles tegelijk kon doen. Sinds mijn verhuizing heb ik een elektrische fiets, waarmee ik in lente en zomer eindjes fiets. Vorig jaar heb ik 140 kilometer gefietst en de bedoeling is dat ik dit opbouw, dus dit jaar wil ik meer fietsen. De teller staat nu al op 140 kilometer, dus dit gaat zeker lukken.
  2. Een brood bakken. Dit staat op mijn anti-bucketlist en leek me goed om over te hevelen naar dit lijstje. Te meer omdat ik net Great British Bake-off keek en het de broodaflevering was. Inmiddels heb ik meel en gist in huis gehaald. Dit gaat gebeuren, mensen.
  3. 6 boeken lezen. Ook hier streef ik een opgaande lijn na en vorig jaar las ik er 4,5. Ooit las ik minstens 20 boeken per jaar  en ooit wil ik er in ieder geval weer 10 per jaar kunnen halen. Dit jaar dus 6. Ik heb net mijn 4e boek uit (van meer dan 700 pagina’s ook nog), moet lukken dus.
  4. Duurzaam vrijwilligerswerk. Lange tijd was ook bij alle pogingen weer aan het werk te gaan opbouwen het devies, maar daarmee bracht ik me van teleurstelling tot teleurstelling, dus dat heb ik losgelaten. Ik wil wat ik doe, blijvend doen, ook als het maar een uurtje per week is. Sinds februari geef ik 1 keer per week 1,5 uur Nederlandse les. Met plezier. Het kost me niet te veel en levert me soms zelfs energie op. Dit kan ik blijven doen (mits ook mijn leerling blijft opdagen…).
  5. 30 keer yoga doen. Eindelijk doe ik weer yoga. Dankzij 30 days of yoga with Adriene op Youtube. Korte lessen gewoon thuis in de woonkamer (waar de katten onder m’n downward facing dog door dripselen). Ik probeer 1x per week te doen, maar dat lukt niet altijd en ik ben pas in februari begonnen, dus 30 lijkt me een mooi streven. Ik ben bij dag 21 (maar sloeg er 2 over), komt goed.
  6. 2 musea bezoeken. Ik bezocht al het Volkenkunde museum in Leiden, waar een prachtige Boeddha-tentoonstelling is en Museum Nieuw Land in Lelystad staat op het verlanglijstje, vanwege een mooie fototentoonstelling aldaar. Vriendin A. gaat mee. Alleen nog even een datum prikken.
  7. 360 keer mediteren. Eigenlijk gewoon iedere dag. Maar soms ben je ziek, heb je oorontsteking en kun je je oordoppen niet verdragen. Of gewoon te meuh om je hoofd leeg te maken. Ja, dat bestaat.
  8. Een keer met de fietspont naar Nunspeet. Helaas niet om vervolgens via Elburg weer terug te fietsen (te ver), maar gewoon om een keer op de pont te staan.
  9. 2 keer naar het theater. In maart zag ik al de lunchvoorstelling El Camino in Bellevue. Een matige voorstelling, maar ik zat wel naast André van Duin. Ik heb een aantal voorstellingen op mijn lijstje staan en heb het wilde plan om in oktober naar een avondvoorstelling (!) in Amersfoort of Kampen te gaan. Oei.
  10. De helft van het bijbelboek Ruth lezen in het Hebreeuws. Twee weken geleden ben ik, na een half jaartje letters en basisgrammatica leren, begonnen met echt lezen. Dat gaat nog erg traag, want ik lees nog altijd alleen de letters en zie nog geen woorden. Maar hé, Ruth is kort (4 hoofdstukken) en ik vind gewoon dat het moet lukken. En als niet, dan gaan we in 2017 vrolijk verder.
  11. Iets draagbaars maken. Ook van de anti-bucketlist. Gedaan! In juni ben ik begonnen met naailes (ook van de anti-bucketlist; dat gaat de goede kant op) en ik heb in drie lessen een T-shirt gemaakt, dat ik nog draag ook.
  12. Iedere maand iets leuks plannen. Mijn definitie van iets leuks is iets buiten mijn comfort zone. Iets dat ik niet toch al regelmatig doe. Iets nieuws of iets met andere mensen. Lukt redelijk. Alleen in juni heb ik verzaakt. Maar daar staat tegenover dat ik dat in mei (familieweekend, sauna, ochtendje Kampen en uit eten) en juli (weekje Leiden, nichtje te logeer en huwelijksfeest in Amsterdam) ruimschoots heb gecompenseerd.
  13. Zwemmen. Op vakantie in Frankrijk vorig jaar zwom ik voor het eerst sinds het ongeluk. En dat beviel me wel. Dit jaar al een paar keer gedaan: in het buitenzwembad in de sauna en in het Veluwemeer. Iedere keer ben ik weer euforisch dat ik het kan.
  14. 50 films zien. Ik wil weer vaker een film kijken in plaats van enkel series slempen. Sinds mijn voornemen kijk ik minstens eens per week een film. Zou moeten lukken dus. Maar ik houd het niet bij, dus we zullen het nooit weten.
  15. Drie kilo afvallen. De meeste van mijn post-traumatische kilo’s ben ik in 2015 al kwijtgeraakt, maar ik wil ze graag allemaal kwijt. Inmiddels nog twee kilo afgevallen, ben ik terug op mijn pre-traumatische gewicht. Die laatste kilo is voor de leuk. Want daarmee zit ik precies onder een magische grens én op het gewicht dat ik in 2011 had bereikt na 22 kilo te zijn afgevallen.
  16. Bedenken wat ik met mijn blog wil. De frequentie van de posts is de afgelopen 2 jaar flink gedaald. Moet ik dat zien als een teken en er de brui aan geven? Of moet ik mezelf een schop geven en weer vaker gaan zitten om iets op papier te zetten? Hoe dan ook, ik wil een keuze maken. Dat kan ook zijn dat ik op deze voet verder ga en het ding in de lucht houd voor die momenten dat ik ineens zin heb om in het luchtledige te blaten en dat dat dan toch gelezen wordt. Maar daar heb ik Twitter ook voor.bla-bla-bla