Monthly Archives: April 2016

Inspiratie

Onlangs vroeg een neuropsycholoog me of ik verandering bemerkte in mijn emoties. Ik antwoordde dat ik ervaar dat mijn emoties wat afgevlakt zijn, dat ik wat afgevlakt ben. Ik ervaar minder emoties en ervaar ze minder sterk. Deze verandering is subjectief, zoals dat in het jargon heet. Anderen ervaren dit desgevraagd niet zo. En dus ging ik er weer eens over nadenken. Zijn mijn emoties echt afgevlakt door mijn hersenletsel?

Zoals bij alles zet ik ook dit af tegen mijn leven vóór het ongeluk. En ja, dan moet ik tot de conclusie komen dat ik minder emoties ervaar. Maar plotseling ging mij een licht op. Ik ervaar ook minder prikkels die emoties oproepen! Op een gemiddelde werkdag op school moest ik lachen tot de tranen over mijn wangen stroomden, viel ik van mijn stoel van verbazing, was ik onder de indruk en trots, geïrriteerd, gepikeerd, boos of zelfs woedend, bezorgd, verdrietig en tevreden. En dan heb ik het alleen nog over mijn werk. Daarbuiten werd mijn gevoelsleven verder geprikkeld door sociale activiteiten, sport en kunst.

Nu ik het grootste deel van de tijd als kluizenaar doorbreng, waar mijn zintuigen minimaal worden geprikkeld, worden ook mijn emoties minder geprikkeld. Ik ervaar minder en minder sterke emoties. En wederom zie ik een discrepantie tussen mijn fysieke en emotionele behoeftes. Hoe kan ik, terwijl ik de zintuigelijke prikkeling tot een minimum beperk, toch emotioneel geprikkeld worden? Hoe kan ik toch blijven voelen dat ik leef?

Inspiratie. Ik haal inspiratie uit sociaal contact, uit een goed boek, mooie muziek, uit theater, uit film. Niet zozeer inspiratie om zelf te maken, maar inspiratie voor het leven. Stof tot nadenken, geprikkelde emoties. Het Latijnse inspirare betekent niet alleen het ingeven van emoties of bezielen. Het betekent ook ademhalenEmoties voelen ís ademhalen. Inspiratie is voelen dat je leeft.

Sinds het ongeluk heb ik een chronisch gebrek aan inspiratie. Toen ik vorige maand een paar dagen in Amsterdam was, voelde ik het ineens weer. De mensen, de sfeer, de cultuur, een theaterbezoek. Ik werd gevoed. Ik ging sneller denken, was grappiger. Ik voelde me weer mezelf. Had ik dan toch een grote fout gemaakt? Had ik in Amsterdam moeten blijven? Wat had ik gedaan? Pas enkele dagen later kon ik die vragen beantwoorden. Nee, ik had er enorm goed aan gedaan te verhuizen. Nu was er ruimte gekomen om weer te genieten van wat Amsterdam te bieden had. De prikkels brachten nu inspiratie, maar zou ik er langer blijven, zou het weer te veel worden. Het snellere denken was heerlijk, maar zou ik op de lange termijn niet kunnen bijbenen. Het zou me opbreken.

Zoals met alles is ook dit een zoektocht naar de juiste balans. Ik WIL die inspiratie. Ik heb die inspiratie nodig. Inspiratie is immers ademstocht, zonder leef je niet. Dat betekent dat ik geprikkeld moet worden. Maar met mate. Dus in plaats van alleen maar series slempen weer wat vaker een film kijken. Lezen prioriteit geven. Vaker naar het theater gaan. Meer muziek luisteren. Accepteren dat dit veel kost, want weten wat het oplevert. Gevoed worden. Geïnspireerd worden. Voelen dat ik leef. Voelen. Leven.