Monthly Archives: October 2015

Herinnering

Een paar dagen Amsterdam. Voor het eerst weer terug in de stad die ik 7 maanden geleden nietsvermoedend voorgoed verliet. Ik ging voor twee dagen naar mijn ouders, maar keerde nooit meer terug. Een dag later overleed mijn moeder en tien dagen daarna ben ik verhuisd. 

Een paar dagen Amsterdam. Ik verblijf in het huis van neef J. Naast de eettafel hangt een foto van zijn trouwdag. Met alle genodigden. Oom M. staat er op, fier en stralend. Hij overleed een jaar later. Ook mijn moeder staat op de foto, eveneens stralend. Levend. 

Ik sta niet op de foto. Op het moment dat de foto is gemaakt, lag ik op de spoedeisende hulp, zonder te weten wie of waar ik was. Op weg naar deze bruiloft kreeg ik het ongeluk dat mijn leven veranderde.

Één foto. Een herinnering aan een mooiste dag van een leven. Maar kijk ik ernaar, voel ik een intens verdriet. 

Writer’s block. Of: wat rouw met mij doet.

Mijn laatste blog schreef ik in februari. Je zult misschien denken dat ik niets meer heb geschreven, vanwege de onmetelijke schaamte dat ik toch op de verkeerde Mol zat, maar dan heb je het mis.

Ik heb last van writer’s block. En niet zo’n beetje ook. Sinds mijn moeder afgelopen maart overleed, lukt het me niet meer om iets op papier te krijgen. Dat strekt zich veel verder dan enkel dit blog. Ik heb de grootste moeite met het opstellen van e-mails en sms’jes. Ook nu, nu ik dit wil schrijven, loop ik steeds vast.

Schriftelijk formuleren is sinds het ongeluk sowieso moeilijker geworden. Eerdere blogs dacht ik vrijwel altijd volledig uit in mijn hoofd, vooraleer ik achter de laptop kroop. De opbouw, bepaalde zinsnedes, ze bestonden al, ik hoefde ze enkel nog op te lepelen. Zet ik me blanco achter de computer, of aan mijn Iphone, dan komt er meestal weinig. De veelheid van communicatiestromen helpt niet mee. Dan heb ik braaf mijn e-mails beantwoord of mijn Whatsapp doorgelopen, vergeet ik dat er ook nog berichten via Facebook Messenger, sms en DM’s op Twitter op antwoord wachten.

Maar sinds de dood van mijn moeder is er iets veranderd. Het voelt alsof de rouw zich op deze manier openbaart. Zoals ook het verdriet in de eerste week zo anders was dan ik had kunnen voorstellen, zo is ook de rouw niet evident. Ik ben niet hele dagen aan het huilen, sluit me niet op in huis of bed en doe gewoon leuke dingen. Maar het schrijven lukt niet meer.

In die rouw is er in mijn gekrompen hoofd ook nóg minder ruimte gekomen. Ik heb ontzettend weinig ruimte voor andere mensen en nog minder voor waar zij nu allemaal mee bezig zijn. Het past er niet in. Misschien doordat er in mijn hoofd simpelweg iedere dag ruimte wordt ingenomen door herinneringen aan mijn moeder, door verwerking van haar ziekte en het sterfproces, door het gemis.

Misschien is het zo simpel niet. Want als er één ding is dat ik hiervan heb geleerd, is het wel dat rouw zich niet eenvoudig laat kennen, zich niet eenduidig openbaart en zich al helemaal niet makkelijk laat beschrijven.