Monthly Archives: July 2014

Lady Rosie

Een paar maanden geleden schreef lotgenote Ragna in een blog over ‘ladies of leisure’. Op de momenten dat ze zich rot voelt over het niets-doen, het niet bijdragen, denkt ze aan de dames van adel, zoals we ze kennen in Downton Abbey en Upstairs, Downstairs. Die dames doen ook de hele dag niets, maar daar voelen zij zich niet minder om. Sterker nog, dat niets doen is juist een teken dat je het goed voor elkaar hebt. Arbeiders werken, de adel doet niets.

‘What’s a weekend?’ zegt de douarière in de eerste aflevering van Downton Abbey. Ik kan me vollédig inleven. Het weekend bestaat niet meer sinds ik niet meer werk. Behalve een beetje in mijn hoofd. Dus hoef ik in het weekend van mezelf nooit administratie te doen.

Nu ik erover nadenk: het is dé oplossing voor alles. Doe mij maar zo’n abbey. Een enorm huis, dat op magische wijze altijd schoon en netjes blijft. Een huis, waar altijd gezelschap is maar ook altijd wel een plekje om te rusten, bij voorkeur in een prachtig hemelbed.  Waar een kopje thee of hulp bij het aankleden slechts een belletje van je vandaan is. Waar je iedere dag luxe uit eten kunt, zonder dat je de moeite moet doen om ergens heen te gaan, waar geen andere mensen zijn -tenzij door jou of je familie uitgenodigd- en geen muziek. Waar je de hele dag niets kunt doen en daar toch heel druk mee bent. Waar je gemoedelijke wandelingen door prachtige tuinen en landerijen kunt maken zonder een hond tegen te komen, behalve je eigen trouwe viervoeter. Waar bovendien de begeerlijke vrijgezellen uit de wijde omgeving zich op een presenteerblaadje aan komen bieden. Ja, doe mij maar een graaf als vader.

Over de vrouwenrechten en uitbuiting van het personeel gaan we het niet hebben. In mijn abbey is dat niet. Je bent een romanticus of niet.

Ja. Een abbey. Vooruit, een heel kostuumdrama. Ik ga alvast een potje zitten handwerken, dan komt de rest vanzelf.

Downton abbey 2

Doe mij maar (g)een boek

Jaren geleden zat ik, na een heerlijke ochtend struinen door boekhandels, met vriendin A. op een terras. We spraken, zoals gebruikelijk, over de liefde. En over onze liefde voor boeken. We kwamen tot de conclusie dat we liever de rest van ons leven zonder een man dan de rest van ons leven zonder boeken wilden slijten. Ach, wat zal ik zeggen? We waren jong, letterenstudenten bovendien, en vonden het stijlvol om kunst en literatuur te verheffen boven alles wat aards en vleselijk was. Maar zoals altijd zat ook in deze grootspraak een kern van waarheid: een leven zonder boeken was geen leven voor ons.

Met een gevoel van weemoed sta ik maar weer eens voor mijn boekenkast. Soms haat ik mijn boeken. In etappes heb ik al flink wat boeken weg gedaan. Ik geef ze soms cadeau, gaf er een stel aan de mediatheek op school, bracht een stapel naar de kringloopwinkel, verkocht er enkele. Nog steeds heb ik veel boeken. Nog steeds kan ik me een leven zonder boeken niet voorstellen. Maar eigenlijk staan ze vooral stof te verzamelen.

image (2)

Ik kan niet meer lezen. Tenminste, geen boeken. Een tijdschrift gaat, de krant ook, maar boeken, nee, dat lukt me zelden. Er staan te veel letters op zo’n bladzijde, ik krijg mijn ogen niet gefocust en als mijn ogen wel meewerken, dan ben ik na een paar minuten overprikkeld door alle letters en misselijk van de benodigde concentratie. Al die boeken staan dus ledig in de kast.

Als ik wil lezen, maak ik gebruik van een e-reader. Of luisterboeken. Ik ben dankbaar dat deze opties tegenwoordig bestaan. Op een e-reader kan ik de lettergrootte aanpassen, zodat er veel minder letters op een bladzijde staan en ik minder moeite heb mijn ogen te focussen en minder snel overprikkeld raak. Op een goede dag kan ik 20 minuten lezen, maar ook dan is de concentratie op. Door ook boeken te luisteren, kan ik gelukkig meer dan de 4 boeken die ik per jaar kan lezen, tot me nemen. Maar luisteren is toch niet hetzelfde als lezen. Niet alleen onderwerp, schrijver en schrijfstijl spelen meer een rol bij de waardering, ook de stem van degene die het boek heeft ingesproken is van belang. En er blijken maar weinig mensen prettig te kunnen voorlezen. Werden alle boeken maar ingesproken door Dieuwertje Blok of Jacob Derwig!

Ik mis het lezen. Heel erg. En soms is het net of mijn boeken me uitlachen. Dus nu ik voornemens een verhuizing aan het ruimen ben, bekruipt me vaak de neiging ze allemaal weg te doen. Mijn kast met vakliteratuur lacht harder dan de rest. Latijn en Grieks lezen vraagt nóg meer concentratie. Een plank vol Romeboeken, terwijl ik nooit meer op Romereis zal gaan. Wat moet ik er nog mee?

20140711-154607-56767660.jpg

Maar dan denk ik terug aan die tijd dat boeken kopen mijn favoriete bezigheid was. Aan het struinen door de boekhandels. Aan de vele boeken die ik cadeau heb gekregen. Zelfs al lees ik mijn boeken nooit meer, boeken zijn voor mij zoveel meer. Een herinnering aan een tijd, aan een persoon, aan een kijk op het leven. Ze zullen dus maar mee moeten verhuizen. Maar… misschien niet allemaal.