Monthly Archives: March 2014

Lang leve de bureaucratie

In december slingerde ik de volgende tweet de wereld in:

Als ik jullie één tip mag geven voor 2014? Word maar niet aangereden.

Het ging me niet om die aanrijding zelf, daar voelde – of beter: herinner ik me – niets van. De oneindige bureaucratische rompslomp die op zo’n ongeluk volgt, die kan je echter goed missen.

Ik kan tegenwoordig mijn week vullen met afspraken en papieren die een direct voortvloeisel zijn van het ongeluk. Nu scheelt het dat mijn week met mijn beperkte energie toch al snel gevuld is, maar eigenlijk maakt dat het des te stommer. Het minibeetje energie dat ik heb te besteden gaat grotendeels op aan het uitzoeken en regelen van allerlei zaken. Een kleine greep uit de rompslomp:

Er loopt een letselschadezaak. Dit betekent dat ik regelmatig moet communiceren met mijn advocaat, bonnetjes van álle kosten die ik maak ten gevolge van het ongeluk moet bewaren, organiseren en opsturen, met regelmaat een huisbezoek krijg van advocaat en ‘de tegenpartij’ en ga zo maar door.

Omdat mijn letsel door een ander is veroorzaakt, willen ook andere partijen hun kosten op die ander verhalen. En dus moet ik wéér papieren invullen, wéér hetzelfde verhaal vertellen aan een medewerker van bijvoorbeeld mijn zorgverzekering of mijn werkgever.

Ondertussen buigt het CBR zich over mijn rijgeschiktheid na het ongeluk. Formulieren invullen, een keer proefrijden, een bezoek aan een neuroloog, aan de oogarts, een rijtest, nog meer formulieren invullen en dan, wie weet, mag ik weer rijden.

Natuurlijk loopt er een re-integratietraject met bezoeken aan bedrijfsarts, invullen van formulieren, wéér het hele verhaal vertellen aan het re-integratiebureau, regelmatig afspraken met de re-integratiedame, de WIA-aanvraag met HEEL VEEL in te vullen formulieren, bezoekjes aan de keuringsarts en ga zo maar door.

Een bezoekje aan of van een arts, advocaat of re-integratiemevrouw betekent dat die dag verder op is. Ik heb dan geen energie meer voor andere dingen. Heb ik meer van dit soort afspraken in een week, kom ik in de knel. Wanneer moet ik de boodschappen nog doen? Met deze kleine greep ben ik denk ik nog niet op de helft van alle regeltjes, formulieren en verplichtingen, waarin ik verzeild ben geraakt. Gék word ik er van. Lang leve de bureaucratie.

Lang leve de bureaucratie. Wat fijn dat ik in een land leef waar alles zo goed is geregeld! Al deze regeltjes maken dat ik mijn leven kan leiden, een dak boven mijn hoofd heb en niet, om met Ragna te spreken, ergens aan een boom gebonden word. De andere kant van al die papieren en al die regeltjes is dat ik allerlei hulp kan krijgen. Er ís een letselschadezaak. Er ís een advocaat die voor mij regelt dat alle kosten verhaald worden. Ik krijg hulp in een revalidatiecentrum, heb hulp aan huis, zowel in de huishouding als om het overzicht in deze chaos van regels te houden. Er zíjn instanties die mij helpen om weer aan het werk te komen. Of, als dat niet mogelijk blijkt, dat kunnen uitleggen aan de instanties die mij dan geld gaan geven. Er zíjn instanties die mij geld gaan geven!

Dat de weg naar hulp en geld niet zonder slag of stoot gaat, dat die weg me enorm veel energie kost, dat is soms gekmakend. Maar ook niet zo gek. En de keerzijde, de hulp, een inkomen, een dak boven m’n hoofd, dat maakt dat ik toch ook wel heel erg dankbaar ben voor al die regeltjes en al die rompslomp. Lang leve de bureaucratie.