Monthly Archives: August 2013

Hersenkneuzing (contusio cerebri)

Je hebt een scheurtje in je oogkas en in je schedel, een hersenschudding en een hersenkneuzing.

Dit zei de neuroloog de dag na het ongeluk tegen me. Ok, dacht ik. Ik vroeg hoe lang het ging duren, wanneer ik weer kon hardlopen en dat was dat. De neuroloog werd opgepiept en een paar uur later ging ik naar huis. De dag ervoor hadden de artsen alleen nog gesproken over een hersenschudding. Er was een CT-scan gemaakt en daarop was geen hersenschade zichtbaar. Iedereen blij en opgelucht. Na een paar dagen (of waren het weken) dacht ik ineens: wacht eens, de neuroloog had het ook over een hersenkneuzing. Wat is dat eigenlijk? Ik sloeg aan het googelen. En zou daar voorlopig niet meer mee stoppen.

Aangezien ik niet wist wat een hersenkneuzing was, weten velen van jullie dat vast ook niet. Tijd voor een college. Alle informatie komt van internet en uit folders. Er is tot op heden nog nooit een arts geweest die me er iets over heeft verteld. Belangrijkste bronnen: de hersenstichting, http://www.hersenkneuzing.nl en verscheidene revalidatiecentra.

Wat er gebeurt bij een hersenkneuzing

De hersenen zitten veilig opgeborgen in de schedel. Tussen de schedel en de hersenen zit het hersenvlies en een laagje vocht (hersenvocht). Deze werken als beschermlaag, als soort stootbumper. Wanneer je een flinke klap op je hoofd krijgt, kunnen de hersenen heen en weer schudden. Bij een hersenschudding doet de stootbumper zijn werk. Maar zoals je bij een auto als de klap maar hard genoeg is niets meer aan je bumper hebt, zo geldt dat ook bij een klap op je hoofd. Bij een te harde klap worden de hersenen zo hard heen en weer geslingerd dat ze tegen de schedel botsen en ze beschadigd raken. Dan is er sprake van een hersenkneuzing.

Diagnose

Bij een hersenkneuzing raken de hersenen beschadigd. De hersenschade is echter lang niet altijd zichtbaar op een CT-scan. De diagnose hersenkneuzing wordt gesteld als:

1. Er sprake is van bewustzijnsverlies van 15 minuten of meer (bij mij een paar minuten)

en/of

2. Als de PTA (post-traumatische amnesie) 60 minuten of meer duurt (bij mij zo’n 7 uur)

Daarnaast gaf het feit dat ik botbreuken in mijn schedel had aan dat de klap zo hard moest zijn geweest dat men spreekt van een hersenkneuzing.

Gevolgen

De gevolgen van een hersenkneuzing lopen nogal uiteen. Het varieert van volledig herstel binnen enkele maanden tot langdurige coma of zelfs de dood. Verschillende factoren zijn van invloed: de ernst van het letsel, de plaats van het letsel, de leeftijd van het slachtoffer, de duur van het bewustzijnsverlies en het PTA, etc. etc. Er zijn veel restverschijnselen mogelijk op het gebied van cognitie, emotie en gedrag, en fysiek. Op dit blog heb ik al flink wat restverschijnselen beschreven waar ik mee te kampen heb. Maar even een greep uit wat ook nog zou kunnen:

Geheugenstoornissen, afasie, verwaarlozing van een lichaamshelft, apathie, agressie, ontremd gedrag, etc. etc.

Zo. Volgens mij heb ik het nu redelijk samengevat. Dit is wat een hersenkneuzing is. Je zal het maar hebben. Goed werkende hersenen blijken net zo waardevol als een stukje goud.

 

Slow dating

Nu kom ik dus nooit meer aan de man.

Een steeds terugkerende gedachte, vooral aanwezig tijdens een vlaag van zelfmedelijden. Ik ben een oude vrijster, een vrouw van in de 30 met een kat (dan weet je eigenlijk al genoeg), die graag een potje scrabble speelt of een sjaal haakt. Anderhalf jaar geleden zei ik dit nog met een flinke dosis zelfspot, nu begint het zijn randje humor steeds meer te verliezen.

‘Aan de man’. Makkelijk gaat het niet worden, want

a. waar ga ik die man ontmoeten? Ik werk niet, kom niet meer in sociale gelegenheden en heb geen hobby’s buiten de deur.

b. stel dat ik die man ontmoet?  Hoe kan ik dan in vredesnaam normaal gaan daten? 

Voor mij geen lange, aangeschoten avonden in de kroeg,, geen impulsieve, romantische verrassingsuitjes, geen uren praten om elkaar beter te leren kennen, niet uit eten, niet een drankje drinken, geen avondwandeling door de stad. 

Ook daten moet aangepast. En zo bedacht ik slow dating. Maar wat schetst mijn verbazing? Dat bestaat al! Alleen niet in de vorm die ik wil. Slow dating is speeddaten voor bejaarden. Dus nog steeds een ruimte vol singles, maar nu heb je niet 2, maar 20 minuten om met de ander te praten. In een ruimte vol singles. Die allemaal met elkaar praten. Niet helemaal hersenletsel-proof.

Nee, wat ik bedoel is langzaam daten. Langzaam elkaar leren kennen. De tijd nemen. Een uurtje koffie drinken en vervolgens elkaar een week niet zien. Een week waarin je elkaar – o vergane glorie! – brieven kunt schrijven. Soms langer bij elkaar zijn zonder iets te doen, niet praten, geen film kijken, geen activiteiten ondernemen. Gewoon zijn. De ander leren kennen in rust. 

In deze tijd gaat alles snel snel snel. Snel communiceren, snel beslissen. Ik deed er hard aan mee. Probeerde gevat uit de hoek te komen, ad rem te reageren en vormde snel mijn mening. Ook in de dating-wereld gaat alles snel. Speeddaten, internetdaten, even koffie drinken en op naar de volgende. We hebben keuzes te over, proberen veel te vergelijken om erachter te komen wat we niet willen en gaan door, door, door. 

Tijd voor een tegengeluid. Het bestaat al in slow food en slow cooking. Er moet toch ook een markt zijn voor slow dating? En dan niet alleen voor bejaarden? 

Positivo

Bij het idee van lotgenotencontact krijg ik behoorlijk de kriebels. Ik vind het al vermoeiend en vervelend genoeg om steeds naar mijn eigen gezeik te luisteren, ik hoef daar niet ook nog de ellende van andere losers bij te hebben.

Althans, zo dacht ik. Maar virtueel bestaat er een heel prettig clubje van mensen met NAH die bloggen en twitteren over hun leven met NAH. En ja, soms is dat gezeik. Want soms hebben mensen met NAH iets om over te zeiken. Maar het clubje waar ik het over heb is er heel goed in om dat gezeik om te vormen naar iets positiefs. Of het gezeik heel grappig en vol zelfspot te brengen. En dan blijkt andermans ellende heel positief te werken. Niet op de standaard ‘gedeelde smart is halve smart’-manier (al gaat die vlieger natuurlijk ook op), het is iets veel waardevollers. Het leert mij op moeilijke momenten anders tegen het leven aankijken.

Een voorbeeld: Marloes heeft hersenletsel ten gevolge van een ongeluk (en ten gevolge van een ander ongeluk haar man verloren) en blogt en twittert lichtpuntjes. Iedere dag noteert ze voor zichzelf vijf lichtpuntjes: simpele kleine dingen, die het leven leuk en de moeite waard maken. Dingen waarvoor je dankbaar kunt zijn. Dingen die een glimlach op je gezicht toveren. Eens in de zoveel tijd werkt ze een lichtpuntje uit in een blogpost. Sinds ik Marloes volg op twitter zie ik dus iedere dag vijf lichtpuntjes voorbij komen. En sinds ik haar volg, merk ik dat ook ik soms lichtpuntjes probeer te bedenken. Als ik een rotdag heb en/of mezelf even heel zielig vind, bedenk ik welke kleine dingen die dag lichtpuntjes waren: dat het precies droog is als ik buiten loop, dat ik ongepland ineens enorm aan het opruimen ben geslagen, dat mijn kat nog meer wil knuffelen dan anders, dat de gegrilde groenten heel goed gelukt waren, enz. enz. Het mooie is: het werkt. Door bewust stil te staan bij de kleine fijne dingen, word ik blij en verdwijnt het grote nare naar de achtergrond.

Het grote nare is de laatste tijd weer flink aanwezig. Want hoewel ik blij ben met de duidelijkheid die ik in het revalidatiecentrum krijg, fijn zijn de berichten niet. Veel beter dan dit zal het niet worden. Tegelijkertijd heb ik in de zomer meer de behoefte om allerlei leuke dingen te doen. Dan realiseer ik me dat ik die leuke dingen niet alleen nu niet kan doen, maar waarschijnlijk nooit meer.

Op die momenten kan ik wel een vleugje positivo gebruiken. En als de lichtpuntjes niet werken, dan put ik steun uit anderen op twitter. Zo is daar Ragna. Onlangs twitterde Ragna (kreeg een hersenbloeding op haar 35e en zit sindsdien thuis): Ja dat waren nog eens tijden, dat ik de hele dag gewoon óp kon zijn. #vroegah. Dat toverde al direct een glimlach op mijn gezicht. Maar Ragna deed er nog een schepje bovenop: Niet dat ik zoveel te klagen heb overigens.. je zal mij maar zijn en dakloos om maar eens een voorbeeld te noemen. Nog een glimlach. Maar het werd nóg beter. Op mijn reactie (gij rasoptimist!) schreef ze dat ze in Azië al lang aan een boom was gebonden. Een opmerking waar ik nu (3 weken later) nog van kan nagenieten. 

Het is fijn dat er mensen zijn die het snappen. Die hetzelfde slappe aftreksel van een eerder leven leiden als ik. Die ondanks (of soms dankzij) dat enorm kunnen genieten. Sommige lotgenoten van het clubje beschrijven twitter als hun koffie-automaat. De plek waar je even gezellig een praatje maakt, commentaar op de actualiteiten levert of de laatste roddels hoort. Je kunt er ook terecht voor tips en advies, voor een lolletje, en soms gewoon om even je gal te spuien. Zoals je in de koffiepauze op je werk soms ook doet (deed).

Het is heerlijk om soms bij een ervaringsdeskundige terecht te kunnen met je vragen. Mijn vraagbaak bij uitstek is Lizanne. Ook zij heeft bij een aanrijding een hersenkneuzing opgelopen, alleen dan 2,5 jaar eerder. Alles wat ik nu doormaak, heeft zij al doorgemaakt. En ze geeft ook nog ongevraagd advies: door haar kwam ik terecht bij Professionals in NAH, waardoor ik binnenkort structureel hulp krijg van een ambulant begeleider mét kennis van hersenletsel. Heel fijn. En wat een perfecte baan voor mijn zus, bedacht ik me nadat ik mijn intake had gehad. Dat mijn zus mede door mijn hersenletsel en het bijbehorende lotgenotencontact een nieuwe baan heeft gevonden, vind ik een waar LICHTPUNTJE.